Choroba posurowicza

We wszystkich wymienionych chorobach zapalenie stawów z reguły towarzyszy innym objawom, na podstawie których można zwykle bez trudu ustalić rozpoznanie. Samo zapalenie dotyczy zwykle, przynajmniej na początku, stawów dużych, ma charakter przemijający (od kilku dni do kilku tygodni), poddaje się bardzo szybko leczniczemu działaniu glikokortykosteroidów, nieco słabiej niż w g.r., choć również — przynajmniej w części przypadków — działaniu salicylanów i innych nieswoistych leków przeciwzapalnych. Najbardziej modelowa jest choroba posurowłcza i polekowa. Znany tu jest z reguły czynnik antygenowy (czy haptenowy), stwierdza się stopniowe narastanie przeciwciał krążących, wreszcie — po kilku lub kilkunastu dniach od chwili wprowadzenia czynnika uczulającego (w wypadku leków — nieraz dopiero po którymś kolejnym zastosowaniu leku) wraz ze spadkiem dopełniacza w surowicy występują: gorączka, objawy skórne (obrzęki, pokrzywka) i objawy stawowe, czasem też nerkowe. Współistnienie rumienią guzowatego i rumienią wielopostaciowego z zapaleniem stawów skłaniało przed laty do zaliczania tych zmian skórnych do objawów gorączki reumatycznej. Dziś wiemy, że tzw. zespół Loigrena, na który składają się: rumień guzowaty, zapalenie wielostawowe i powiększenie węzłów chłonnych, głównie przywnękowych, można zaliczyć do ostrej w przebiegu, ale w zasadzie łagodnej postaci sarkoidozy.
spa wrocław sala samobójców download dentysta poznań