Ostra bialaczka limfoblastyczna

Ostra białaczka limfoblastyczna jest złośliwym schorzeniem rozrostowym układu limfoblastycznego, występującym najczęściej u ludzi młodych. Występuje głównie u dzieci, u których stanowi 95% białaczek, natomiast u dorosłych obserwowana jest przeważnie przed 30 r. ż. i stanowi tylko 20% wszystkich ostrych białaczek. Podział. Poszczególne postacie 1.1.a. są właściwie białaczkową formą złośliwych chłoniaków i wywodzą się z komórek, których dojrzewanie zostało zahamowane na różnych szczeblach rozwoju układu limfoblastycznego. Na podstawie stosowanych ostatnio badań receptorów i antygenów błonowych oraz enzymów, takich jak: białaczkowy antygen powszechny — CA, ludzki antygen limfocytów — T (HUTLA), receptor dla krwinek barana — E, immunoglobuliny błonowe — Sig, fosfataza kwaśna — KF, terminalna dezoksynukleotydaza — TdT, antygen la, wyróżnia się około 10 podtypów 1.1.a., uwarunkowanych różnym stopniem dojrzałości. Uszkodzenia układu erytroblastycznego i płytkowego są w tej postaci zwykle mniejsze niż w l.m.a. Wśród powikłań na szczególną uwagę zasługują zmiany OUN o charakterze białaczki opon mózgowych. Są one znacznie częstsze niż w l.m.a. i występują głównie u dzieci. Od zapobiegania im uzależnione jest uzyskanie długiego przeżycia chorych. Badanie laboratoryjne. Wyniki są podobne jak w l.m.a., komórki białaczko we są tu jednak podobne do limfoblastów, z których Się wywodzą. Charakteryzuje je: a) jądro bogate w chromatynę o zwartej strukturze, zawierającej l—2 jąderka, b) cytoplazma niezbyt obfita, bazofilna, o piankowatej strukturze, bez ziarnistości, c) dodatnia gruboziarnista reakcja PAS, pozwalająca na odróżnienie ich od mikromieloblastów, a ujemne barwienie na POX.
dentysta bielsko masażysta Kraków stomatolog opole