Niedokrwistosci aplastyczne

Stanowią grupę niedokrwistości idiopatycznych lub spowodowanych czynnikami toksycznymi, prowadzącymi do niewydolności szpiku. Ich wspólną cechą jest zaburzenie różnicowania się komórek macierzystych w poszczególne linie komórkowe. Występują w każdym wieku. Najczęściej jednak po 50 r. ż. Ostatnio sygnalizowany jest wzrost zachorowalności związany ze szkodliwościami cywilizacyjnymi i lekami. Etiopatogeneza jest niejednolita i pozwala wyróżnić następujące postacie: A. Wrodzone (rzadkie, ujawniające się w wieku dziecięcym, przebiegające zwykle tylko z niedokrwistością). B. Nabyte: 1) idiopatyczne, 2) spowodowane czynnikami szkodliwymi: a) czynnikami, które przy dostatecznie dużej dawce zawsze uszkadzają szpik, np. promienie rtg, cytostatyki, benzen, izotopy promieniotwórcze, b) czynnikami, które tylko u niektórych osób wrażliwych, nawet w bardzo małych dawkach, uszkadzają szpik, np. chloramfenikol, leki przeciwpadaczkowe, fenylobutazon (Butapirazol), środki używane w rolnictwie, preparaty złota, aminofenazon (Pyramidonum), leki przeciwbólowe, Azotox, czynniki zakaźne i wiele innych. Mechanizm uszkodzenia -jest nie zawsze jasny; obok toksycznego dyskutuje się o alergicznym i autoimmunologicznym, Obraz kliniczny. Początek jest najczęściej skryty i chory zgłasza się do lekarza w okresie daleko posuniętych zmian. Ostry przebieg obserwuje się najczęściej przy mechanizmie immunoalergicznym. W obrazie chorobowym dominują objawy wynikłe z niedokrwistości: bladość i łatwe męczenie się.
makijaż permanentny warszawa protetyka zębów warszawa rehabilitacja Łódź